Վերջին նյութեր

Արիստակես Լաստիվերցու  երկերի մեջ ամենաարժեքավորը նրա Պատմությունն է, որը վերնագրված է այսպես...



Արիստակես Լաստիվերցու  երկերի մեջ ամենաարժեքավորը նրա Պատմությունն է, որը վերնագրված է այսպես՝ «Պատմութիւն Արիստակիսի Լաստիվերցւոյ վարդապետի վասն անցիցն անցելոյ ի յայլասեռն ազգաց որք շուրջ զմեւք են»:

ԷՇՆ  ՈԻ    ՁԻՆ


ԷՇՆ  ՈԻ    ՁԻՆ

Այնուամենայնիվ, եթե անգամ Սոկրատեսն ինքը ոչ մի վատ արարք չէր արել, բայց տեսնելով ուրիշների վ...



Այնուամենայնիվ, եթե անգամ Սոկրատեսն ինքը ոչ մի վատ արարք չէր արել, բայց տեսնելով ուրիշների վատ արարքները, հավանություն էր տալիս, նա հիրավի կմեղադրվեր: Արդ, նկատելով, որ Կրիտիասը սիրում էր Եվթիդեմոսին և նրան մոլորեցնելով փորձում էր նրանից օգտվել մարմնական հաճույքներ ստանալու համար, Սոկրատեսը փորձում էր ետ պահել նրան, ասելով, որ անազնիվ և անվայել է գեղեցիկ ու առաքինի այրին, ով ուզում է մեծապես արժանի երևալ իր սիրելիին, ստորանալ նրա առաջ և նրանից ողորմություն խնդրել, այն էլ ոչ առաքինի բանի համար:

Ստորև ներկայացնում ենք  հատված Նիկոլո Մակիավելլիի «Տիրակալը» գրքի հայերեն նոր թարգմանություն...



Ստորև ներկայացնում ենք հատված Նիկոլո Մակիավելլիի «Տիրակալը» գրքի հայերեն նոր թարգմանությունից (գրքի թարգմանությունը, ծանոթագրությունները և առաջաբանը՝ Գագիկ Բաղդասարյան, հրատարակությունը՝ Սարգիս Խաչենց.ՊՐԻՆԹԻՆՖՈ, 2016): 

Անշուշտ , տեսած կլինեք խոշորացույց ` կլոր , կորնթարդ , որի միջով բոլոր իրերն իրենց իրակա...


Անշուշտ, տեսած կլինեք խոշորացույց` կլոր, կորնթարդ, որի միջով բոլոր իրերն իրենց իրական չափերից հարյուր անգամ մեծ են երևում: Եթե նայես պատահական ջրափոսից վերցրած կաթիլին, կտեսնես հազարավոր զարմանալի գազանիկներ, որոնք ջրի մեջ առհասարակ նկատելի չեն, թեև կան ու այնտեղ են, իհարկե:

... Էս , ինչ որ պատմում եմ – Ավստրու կողմն էր : Շաբթից ավելի ` առավոտ , իրիկուն կռվում ...


...Էս, ինչ որ պատմում եմԱվստրու կողմն էր: Շաբթից ավելի` առավոտ, իրիկուն կռվում էինք: Ցերեկը հանգստանում էինք շոգի պատճառովառավոտ, իրիկուն կրակում... Մին ավստրիացիք էին առաջ գալի, մին մենք էինք վրա տալի, բայց միշտ էնպես էր ըլում, որ մնում էինք էլի մեր տեղերում, մեր հին դիրքում: Բա՜ց, դուրան տեղ էր. հերիք էր գլուխներս բարձրացնեինք` իրար տեսնում էինք, իսկ դորբինով հո ոնց առաջիդ: Մեր ու ավստրացոց արանքին մի տուն կար միայն, մի մեծ տուն, երկու հարկանի, կտուրը երկաթած: “Կալվածատիրոջ տունն է”, ասում էին. նրա դաչան էր, ինչ... Առաջին էլ պարտեզ կար, սիրուն ճաղավոր պարիսպներով: Էնքան մոտիկ էր, որ ամեն ինչ տեսնում էինք: Դրա մոտ էլ ջրհոր կար` երկար փետով (էն, որ ռուսները ժուրավլ են ասում): Ինչքա՜ն էինք ծիծաղում էդ փետի վրա... Էդտեղ` կռվից ամեն բան` տունը, ծառերը, ախպեր, կուչ են եկել, կարծես ուզում են թաքնվել, բայց էդ փետըէդ ժուրավլը` մենմենակ տնկվել է դաշտի մեջ ու դունչը մեկնել երկինք: “Աղոթում է”,— ասում էին տղերքը: “Չէ, մեզանից խռովել է, գանգատ է անում աստծուն”: Մի քանիսն էլ թե` “Մեզ բանի տեղ չի դնում. ինչքան ուզում եք կրակեցեք, ինձ բան չեք անի, ասում է”: Ու մենք կրակում ենք մինմին էլ հանաքով նշան էինք բռնում, բայց նրա համար` հե՛չ... Ու էսպես շաբաթից ավելի... կրակում ենք, կրակում, բայց արևը բարձրանում էր թե չէ` կրակոցը երկու կողմից էլ դադարում էր:
Կռիվը` կռիվ, էդ արևն էլ մի կողմից էր նեղում մեզ: Բաց դաշտ, ամառվա շոգ օր... ջուր էլ չկա: Մի բոչկա ջուրը, խնայելով խմում ենք, երկու օր. օրական մի բակլաշկա` ոնց որ ուղտին գդալով ջրես... Մի օր էլ, ըհը՛, ջուր չկա... բոչկեն էլ է հատել, բակլաշկաներն էլ... Ծարավից տղերանց բերանը բաց էր մնացել հավի պես... Լեզուներս կպել, չորացել է... Գիտեք էլի, երբ մարդ ծարավ է, ոնց է ըլնում...

Ապագա սերունդներին Ռուդոլֆ Շտայների թողած ժառանգությունն իր բովանդակությամբ ու ծավալով թերևս ...



Ապագա սերունդներին Ռուդոլֆ Շտայների թողած ժառանգությունն իր բովանդակությամբ ու ծավալով թերևս չունի նմանօրինակը մշակութային աշխարհում: Իր աշխատություններով և շուրջ վեց հազարի հասնող դասախոսություններով (մեծ մասը սղագրված) Շտայները ներկայացնում է «անտրոպոսոֆական կողմնորոշվածությամբ ոգեգիտությունը»: Նրա Երկերի լիակատար ժողովածուն ընդգրկում է շուրջ 350 հատոր, որոնք 1956 թ. սկսած հրատարակում է «Ռուդոլֆ Շտայների ժառանգության վարչությունը»:

Ստեղծագործությունը ներկայացնում է աղբյուրների հռչակավոր վարպետ ուստա Մկրտիչի պատմությունը: Նա կ...


Ստեղծագործությունը ներկայացնում է աղբյուրների հռչակավոր վարպետ ուստա Մկրտիչի պատմությունը: Նա կառուցել է քառասուն աղբյուր և իր ուխտի համաձայն այժմ մեռնում է Լենինականի հին թաղերից մեկում՝ Ձորի Բողազում՝ իր փոքրիկ տան մեջ: Ընկերները եկել են նրան տեսության: Ուստան նրանցից մեկին խնդրում է նստել իր կողքին: Բոլորը հասկանում են, որ Մկրտիչը իսկապես մահանում է, եթե ներեց այդ մարդուն, որին հրավիրեց նստել իր անկողնու վրա: Ուստա Մկրտիչը վարպետության ողջ քառասուն տարիների ընթացքում ճիշտ այդպես էլ համոզված էր, որ երբ ավարտի իր քառասուներորդ աղբյուրը, պիտի մեռնի: Առաջինը քսանվեց տարեկանում էր կառուցել: «Իսկ երբ ավարտեց վերջին աղբյուրի կառուցումը, հանկարծ զգաց, թե ինչպես պաղեց արյունն իր երակներում, և այնտեղ՝ իր ներսում, կոտրվեց մի բան՝ երևի կյանքի զսպանակը: Նա եկավ տուն, պառկեց, որպեսզի այլևս երբեք վեր չկենա»: Ընկերներին  ասում է, որ իր աղբյուրը ցամաքեց, ինչպես ցամաքեց Հեղնար աղբյուրը: Բոլորը քարանում են այդ խոսքից, քանի որ Հեղնար աղբյուրը կապված է հրաշքի հետ, որը եղավ մի օր ու անհետացավ և այդ ժամանակվանից դրա մասին ոչ ոք չի համարձակվում խոսել: Հեղնար աղբյուրի հրաշքին շատերն են ականատես եղել, և այժմ ընկերները խնդրում են ուստային բացատրել իրենց, թե այդ ինչ հրաշք էր, որ պատահեց: Մկրտիչն ասում է, որ աղբյուրը ձեռացագործ է, հրաշքը՝ անձեռացագործ: Ինքը սովորական աղբյուր է սարքել, իսկ անսովոր հրաշքն Աստված ինքն էր դրել դրա մեջ: Թե Աստված կամենա, հրաշքը կհայտնի: Ուստա Մկրտիչը ապրում է իր հարսի՝ Մանանի հետ: Որդին՝ Գալուստը, Մոսկվայում է: Նրան հեռագիր են տվել, որ գա, սակայն նա չի հասցնում տեսնել հորը: Մկրտիչը իր վերջին խոսքը փոխանցում է հարսին՝ այն է, որ ինքը այլևս վիրավորված չէ որդուց, թեև վերջինս նախընտրել էր դրսում սովորել հոր արհեստը և որ, եթե նրա մտքով անցնի, կարող է քանդել իր կառուցած աղբյուրներից որը ցանկանա՝ դրանց հնարքներին ծանոթանալու համար, բայց Հեղնար աղբյուրին թող ձեռք չտա, քանի որ դրա տակ նրա մոր գերեզմանն է, իսկ հրաշքը աղբյուրի մեջ չէ, այն կա, եթե մարդը դրան հավատում է: Այս խոսքերն ասելուց հետո ուստա Մկրտիչը մահանում է: Որդին հասնում է միայն նրա մահից հետո:
Այնուհետև հեղինակը պատմում է ավելի վաղ ժամանակների մասին, երբ ուստա Մկրտիչը դեռ երիտասարդ է: Նա ամուսնացած է մի գեղեցիկ կնոջ՝ Հեղնարի հետ և ունի զավակ: Հեղնարի հետ ամուսնության հարցում Մկրտիչը մի փոքր խարդախություն է գործել: Նրա մայրը կարգադրել էր որդուն իբրև կին ընտրել այն աղջկան, որն առաջինը կմոտենար իր կառուցած աղբյուրին և ջուր կխմեր, սակայն Հեղնարը երրորդ մոտեցողն էր եղել, իսկ Մկրտիչը, քանի որ սիրահարված էր գեղեցկուհի Հեղնարին, մորն ասել էր, թե իբր առաջինը նա էր մոտեցել աղբյուրին: Սակայն գեղեցկուհի Հեղնարի ծնողները մերժել էին նրան կնության տալ մի հասարակ վարպետի, և Մկրտիչի մայրը սուտ տեղեկություն էր տարածել աղջկա մասին, թե իբր նա հիվանդ է, ուստի ինքն այլևս չի ցանկացել Հեղնարին ամուսնացնել որդու հետ: Լուրը արագ տարածվել էր, և հարսնախոսների  հոսանքը նրանց տուն կտրուկ ընդհատվել էր: Երեք տարի անց նա դարձյալ գնացել էր հարսնախոսության, և այս անգամ Հեղնարի ծնողները անմիջապես համաձայնություն էին տվել: Հեղնարն ու Մկրտիչն ապրում են խաղաղ, քանի դեռ չի բացահայտվում կնոջ դավաճանությունը:
Գյումրիի բնակիչները եկվորներ են: Հայերը կազմում են քաղաքի մեծ մասը, իսկ հույներն ու թուրքերը՝ մեկական թաղամաս: Անցել են երկար տարիներ, մահացել են եկվորները, իսկ նրանց թոռները, որ ծնվել են այս նոր քաղաքում, չունեն նույնիսկ իրենց պապերի ծծդավայրերի տարտամ պատկերը: Նրանք արդեն իսկական գյումրեցիներ են և չգիտեն, որ քաղաքը կառուցված է երկվորների ծննդավայրերի՝ Կարինի, Իզմիրի և Պոլսի նմանությամբ: Մի լանջի վրա, որտեղ այժմ ոչինչ չկա, մի ժամանակ փռված էր քաղաքի թուրքական թաղամասը: Այն, լանջի երկարությամբ ձգվելով, բոստանների վերևում իր մի ծայրով միանում էր հունական թաղամասին և հայկական քաղաքին: Բոստանների մեջտեղով անցնող ճանապարհով դեպի թուրքական թաղամաս է գնում չադրայով փաթաթված մի թրքուհի: Նա մոտենում է մի աղբյուրի, որ ջուր խմի, բայց ջուրն այդ պահին կտրվում է: Կինը ճչում է՝ համարելով դա վատ նշան, և նույն պահին դարպասի դռնակը բացվում է, և մի հայ տղամարդ է դուրս գալիս: Դա  բոստանչի Երանոսն է: Նա թուրքերեն ասում է, որ ինքը կտրեց ջուրը, որպեսզի այգին ջրի և ներողություն է խնդրում: Կինը իր գեղեցկությամբ շլացնում է Երանոսին: Նա սիրահարվում է այդ թուրք կնոջը և հաջորդ օրը խնդրում է ուստա Մկրտիչին առանձնացնել աղբյուրի ջուրն ու իր այգու ջուրը, որպեսզի աղբյուրն երբեք չդադարի հոսել, և անցորդները հանգիստ ջուր խմեն: Թրքուհու աչքերը նրա մտքից դուրս չեն գալիս, թեև Երանոսը ամուսնացած է և ունի վեց տարեկան աղջիկ՝ Մանանը: Իր սրտի գաղտնիքը նա հայտնում է ուստա Մկրտիչին, որը նախատում է Երանոսին և հրավիրում է նրան իր տուն, որպեսզի Երանոսը տեսնի իր ընտանեկան երջանկությունը և հասկանա, որ ամուսնությունը սուրբ բան է և ընտանիքից պետք չէ հեռանալ: Երանոսը ուստա Մկրտիչի տուն գնալիս դարձյալ հանդիպում է թրքուհուն, հետապնդում է նրան, սակայն կինը հաջողացնում է անհետանալ: Ուստա Մկրտիչի տանը Երանոսը ապշում է՝ տեսնելով Հեղնարին, որը շատ նման է այն թրքուհուն: Մի պահ նա հապաղում է այդպես կարծել: Չէ՞ որ այդ դեպքում կստացվի, ու ուստա Մկրտիչի կինը թրքուհի է ձևանում և թուրքական թաղամաս է գնում անհասկանալի և անհավատալի գործերի համար: Երանոսը փորձում է իրենից վանել այդ միտքը, սակայն ի վերջո, որոշում է փորձել կնոջը և կենաց ասելիս նրան բաջի է անվանում, քույր բառի փոխարեն: Հեղնարը ուշագնաց է լինում: Մկրտիչը հասնում է կնոջը և տանում նրան: Երանոսին բացատրում է, որ կինը վախեցել է և վերջերս ժամանակ առ ժամանակ ճչում է և ուշագնաց լինում: Երանոսը հեռանում է՝ համոզված, որ թրքուհին նույն ինքը Հեղնարն է: Հաջորդ օրը նրան գտնում են մեռած իր հոլիկի դռան առջև, դանակը կրծքի մեջ: Քրեական և բժշկական քննությունն այդ դեպքը արձանագրում է իբրև անհայտ պատճառներից դրդված ինքնասպանություն: Իրականում Երանոսին սպանում է Հեղնարի սիրեկանը՝ ոսկերիչ Վաղինակի որդի Վարոսը, Հեղնարի դրդումով: Սիրեկանների գաղտնիքը երկար չի տևում: Նրանք հանդիպում են Հաբիբայի տանը: Դա մի թուրք կնոջ տուն էր, որի դուռը երկար տարիներ էր, ինչ փակ էր: Մարդիկ խուսափում էին մոտենալ այդ տանը, քանի որ նրա բնակիչը անհետ կորել էր և դրանից հետո տունը միշտ փակ էր եղել: Այժ այդ տունը վարձել է երիտասարդ մի թրքուհի, դարձյալ Հաբիբա անունով, որը նույնպես խորհրդավոր կյանք է վարում, որքան և անցյալում նրա նախորդը: Ոչ ոք չգիտի, թե երբ է նա տանը լինում, ինչ է անում, երբ է բացակայում, ուր է գնում: Սակայն մի անգամ երեխաները նկատում են, որ այդ տուն հայ երիտասարդ է մտնում: Լուրը հասնում է մոլլային: Թուրքերը մտածում են, որ պետք է  սպանել թուրք կնոջը, որը կապվել է հայի հետ և խայտառակ է անում իրենց բոլորին: Սակայն մոլլան առաջարկում է պարզապես վտարել կնոջը և ծեծել հային: Երեխաները սկսում են հետևել տան ելումուտին, որպեսզի կնոջ հայտնվելու մասին հայտնեն մեծերին: Եվ ահա հայտնվում է թրքուհին: Այս անգամ պատահական նրան տեսնում է նաև ուստա Մկրտիչը և ճանաչում է իր կնոջ քայլվածքն ու ոտնամանները: Թուրք կանայք նույնպես տեսնում են Հեղնարին: Մոլլայի մեծ կինը հասնում է Հեղնարին և կտրում նրա ճանապարհը՝ անվանելով նրան անամոթ ու անառակ: Հեղնարն ասում է, որ ինքը հայ է և ոչ թե թուրք: Թրքուհին ավելի է կատաղում: Հեղնարը փախչում և մտնում է Հաբիբայի տունը: Մկրտիչը հասնում է մոլլայի մեծ կնոջը, հարցուփորձ անուն թրքուհուց և վերջինիս հետ մտնում տուն: Հեղնարը աղոթում է: Երբ տեսնում է ամուսնուն, սիրտը ճաքում է: Թուրքերը որոշում են քանդել Հաբիբայի տունը, իսկ Մկրտիչը խնդրում է թույլ տալ կնոջն իր մեղքի վայրում թաղել: Քառասուն օր անց Հաբիբայի տունը քանդում են, բաց հրապարակում մնում է միայն մի ավազան, որի տակ թաղված է Հեղնարը: Մկրտիչը աղբյուր է սարքում, որի վրա գրում է՝ «Ամմեն մե կնիկ իրան մարդու ախպուրն է, ուրիշ հեչ մեկմ իրավունք չունի խմելու էնոր ջրեն»: Հեղնարի սիրեկանը՝ Վարոսը, չգիտի ինչ անել: Նա սիրում էր Հեղնարին և այժմ չգիտի ում մեղադրել սիրած կնոջ մահվան մեջ, չէ՞ որ Մկրտիչը նրան չի սպանել, անգամ դամբանաքար է սարքել: Գիտակցում է, որ ինքն է մեղավոր, բայց նաև մտածում է, որ ճշմարիտ սերը պետք է իրավունք ունենա: Ինքն այլևս Գյումրիում անելիք չունի առանց Հեղնարի, բայց եթե խոստովանի, ավելի շատ կապականի նրա անունը: Այսպես գուցե կարծեն, որ նրա սիրեկանը ուստա Մկրտիչից ավելի պատվավոր ու արժանավոր մարդ է եղել: Որոշ ժամանակ անց լուր է տարածվում Հեղնար աղբյուրի հրաշքի մասին: Մարդիկ շտապում են թուրքական թաղամաս: Բայց հրաշք չկա: Մեկը մոտենում է աղբյուրին, կարդում գրությունը ու զարմանում, թե հրաշքն ինչում է, բայց հենց ուզում է ջուր խմել, այն կտրվում է: Այսպես ով մոտենում է ջուր խմելու, աղբյուրի ջուրը կտրվում է, իսկ երբ հեռանում է, այն դարձյալ հոսում է: Մարդիկ հավատում են սեփական աչքերով տեսած հրաշքին: Իսկապես ամեն կնոջ աղբյուրից միայն մեկը կարող է խմել, կնոջ ամուսինը: Հեռվից լսվում է Վարոսի խելագար ձայնը: Մատնելով իրեն՝ մոտենում է, որ խմի, բայց ջուրը դարձյալ դադարում է հոսել: Վարոսը շշմում է: Չէ՞ որ ճշմարիտ է սերը, և ոչ թե անսեր ամուսնությունը: Վարոսը զղջում է իր արարքի համար, ժողովրդի առջև խոստանում է գնալ Երուսաղեմ և աղոթել Հեղնարի համար: Գեղամը՝ Երանոսի փոքր եղբայրը, ուզում է սպանել եղբորը սպանողին, սակայն Մկրտիչը թույլ չի տալիս: Անյուհետև Մկրտիչը ինքն է մոտենում աղբյուրին, և ջուրը չի կտրվում: Նա խմում է աղբյուրից, ապա ջուրը կտրվում է հավերժ: Այպես Հեղնար աղբյուրի հրաշքն ավարտվում է: Մարդիկ հավատում են, որ Աստված իրենց խրատում է ամուր պահել իրենց ընտանիքները: Մկրտիչը իր որդուն ամուսնացնում է Երանոսի դստեր՝ Մանանի հետ:
Հեղինակը դարձյալ անդրադառնում է ներկա ժամանակին: Այժմ երբ ուստան մահացած է, որդին, հասկանալով, որ աղբյուրը ինչ-որ հնարք ունի, գնում է այն պարզելու: Աղբյուրի մոտ է արդեն քառասունհինգ տարեկան և տարիքի համեմատ բավականին ծեր Վարոսը: Նա հինգ տարի Երուսաղեմում մնալուց հետո, եկել է Գյումրի և տասնհինգ տարի ամեն օր գալիս է Հեղնարի գերեզման և աղոթում նրա համար: Պատմում է հրաշքի մասին, բայց ոչ ոք չի հավատում: Գալուստը հանում է քարեր: Սալաքարերից յուրաքանչյուրի տակ կա լծակ: Բավական է ոտք դնել դրանցից մեկի վրա, ղեկը սեղմվում է և ջրի հոսանքը փակվում է: Գալուստը հեշտությամբ պարզում է նաև այն, թե ինչպես էր կարողացել իր հայրը ջուր խմել: Հարկավոր էր երկու ոտքերը միաժամանակ դնել երկու տարբեր սալաքարերի վրա: Այդ դեպքում լծակները կսեղմվեին իրար և չէին բարձրանա՝ ջրի հոսանքը փակելու համար: Իսկ վերջնականորեն ընդհատվելն առաջացել էր այն բանից, որ ուստան ոտքով աննկատելիորեն պտտեցրել էր ջրի անկման տեղի ծակ, կլոր քարը, որի տակ գտնվող երկաթաթերթը տեղափոխվել էր և կալնել ջրի անցքը: Երբ Գալուստը քարը նորից է պտտեցում, քսան տարվա ցամաք աղբյուրից նորից հոսում է անապակ ջուրը: Հաջի Վարոսն այս ամենը տեսնելով, հասկանում է, որ հրաշքը սուտ էր:
Ախուրյանում լողանալուց հետո վերադարձող երեխաները ցավակցական դեմքերով լուռ հետևում էին ոտաբոբիկ ու գլխաբաց մի մարդու, որն օրորվելով գնում էր մի քանի քայլ, ապա կանգ էր առնում շեշտակի, զույգ ձեռքերով բռնում էր գլուխը և բացականչում.

-         Յա´… Ըպը կյանքըս ընչի՞ անցավ…

Տես նաև Թոթովենց Գավառական ողբերգություն, Մաթևոսյան Աշնան արև և Քոչար Գեներալի քույրը

Մեծ աղմուկ Ես նստած եմ իմ սենյակում, ողջ բնակարանի աղմուկի կենտրոնում: Լսում եմ, թե ինչպես ե...


Մեծ աղմուկ

Ես նստած եմ իմ սենյակում, ողջ բնակարանի աղմուկի կենտրոնում: Լսում եմ, թե ինչպես են շրխկում բոլոր դռները, դրանց աղմուկի պատճառով ես ազատված եմ միայն նրանց ոտնաձայներից, ովքեր անցնում են այդ դռների միջով, անգամ երբ խոհանոցում փակվում է վառարանի դռնակը, ես լսում եմ դա: Հայրս ներս է մղվում իմ սենյակի դռների միջով և անցնում է ետևից շարշ ընկած խալաթը հագին.հարևան սենյակում վառարանից հեռացնում են մոխիրը. Վալլին ընդունարանից բղավելով մեկը մյուսի ետևից բառերը, հարցնում է, թե մաքրված է արդյոք հայրիկի գլխարկը. ինչ-որ մեկի ֆշշոցը, որը ուզում է ընկերենալ ինձ հետ, առաջ է բերում իրեն պատասխանող ինչ-որ ձայնի ճիչ: Բռնակի սեղմումին ենթարկվելով դուռը ճռռում է, ինչպես թարախակալած կոկորդը, հետո բացվելով ոռնում է կանացի ձայնով և վերջապես փակվում է տղամարդու հրոցով, որը ամենից անտանելին է: Հայրը գնում է, հիմա սկսվում է ավելի թեթև, ավելի ցրված, ավելի անհույս աղմուկ, որը գլխավորում են երկու դեղձանիկները: Ես արդեն վաղուց եմ մտածել այս ամենի մասին, դեղձանիկները ինձ հիշեցնում են դա. գուցե արժե մի փոքր բացել դուռը, օձի նման սողալ դեպի հարևան սենյակ և այդպես, մնալով հատակին, լռություն խնդրել իմ քույրերից և աղախնից:

23 Ես ունեի մի ոսկե գինեա, Բայց կորցրի այն Ավազների մեջ: Եվ թեպետ ամենուր Ընկած են գե...


23
Ես ունեի մի ոսկե գինեա,
Բայց կորցրի այն
Ավազների մեջ:
Եվ թեպետ ամենուր
Ընկած են գետնին փաունդներ,
Ես դրանք գետնից չվերցրի:
Իմ տնտեսող աչքին
Դա էլ քիչ չէր երևում,
Եվ ամեն անգամ գինեա գտնելիս
Ես նստում էի ու հոգոց հանում:

Մենք վարժվել ենք բառը դիտել իբրև իմաստի դրսևորում և այն ճշտորեն նույնացնում ենք իմաստի հետ: ...



Մենք վարժվել ենք բառը դիտել իբրև իմաստի դրսևորում և այն ճշտորեն նույնացնում ենք իմաստի հետ: Սակայն միաժամանակ հաճախ մոռանում ենք բառի՝ հենց իբրև իմաստի դրսևորման մասին, մինչդեռ վերը նշված նույնացմանը զուգահեռ հնարավոր է մեկ այլ նույնացում՝ բառի և դրսևորման:

Այս անգամ վիճակն անհույս էր. դա երրորդ հարվածն էր։ Ամեն գիշեր ես անցնում էի նրանց ...


Այս անգամ վիճակն անհույս էր. դա երրորդ հարվածն էր։ Ամեն գիշեր ես անցնում էի նրանց տան կողքով (արձակուրդների ժամանակն էր) և դիտում պատուհանի լուսավորված քառակուսին. ամեն երեկո պատուհանը լուսավորված էր նույն՝ աղոտ ու միատոն լույսով։