Անգետիկի և նրա ընկերների արկածները | Գլուխ երրորդ


Թե ինչպիսի նկարիչ էր Անգետիկը

Ներկամոլիկը շատ լավ նկարիչ էր: Նա միշտ երկար վերնաշապիկ էր հագնում, որ անվանում էր «բալախոն»: Պետք էր տեսնել Ներկամոլիկին, երբ նա իր բալախոնով զուգված և երկար մազերը ետ գցած, ներկապնակը ձեռքին կանգնում էր կտավի առջև: Իսկույն զգացվում էր, որ քո առջև իսկական նկարիչ է կանգնած: 
Երբ Անգետիկին ոչ ոք այլևս լսել չուզեց, նա վճռեց նկարիչ դառնալ: Գնաց Ներկամոլիկի մոտ ու ասաց.
-Լսի՛ր, Ներկամոլիկ, ես էլ եմ վճռել նկարիչ դառնալ: Ինձ մի քիչ ներկ-մերկ տուր, մեկ էլ՝ վրձին:
Ներկամոլիկն իսկի ժլատ չէր: Նա իր հին ներկերն ու վրձինը նվիրեց Անգետիկին: Այդ ժամանակ Անգետիկի մոտ եկավ նրա ընկերը՝ Ալարկոտիկը: Անգետիկն ասաց.
-Նստիր, Ալարկոտիկ, քեզ պիտի նկարեմ:
Ալարկոտիկն ուրախացավ, իսկույն նստեց աթոռին, և Անգետիկն սկսեց իր գործը: Նա ուզում էր Ալարկոտիկին սիրուն դուրս բերել, բայց նկարեց կարմիր քիթ, կանաչ ականջներ, կապույտ  շրթունքներ և նարնջագույն աչքեր: Ալարկոտիկը շտապում էր տեսնել իր դիմանկարը: Անհամբերությունից նա չէր կարողանում հանգիստ նստել աթոռին, հա պտույտ էր գալիս նստած տեղը:
-Մի ֆռռա, մի՛,- ասում էր Անգետիկը,- թե չէ նման չի ստացվի:
-Իսկ հիմա նմա՞ն է դուրս գալիս,- հարցրեց Ալարկոտիկը:
-Շա˜տ նման է,- պատասխանեց Անգետիկն ու մանուշակագույն ներկով բեղեր ավելացրեց:
-Դե, մի ցույց տուր տեսնեմ, ինչ դուրս եկավ,- խնդրեց Ալարկոտիկը, երբ Անգետիկն ավարտեց դիմանկարը:
Անգետիկը ցույց տվեց:
-Բա ես էդպե՞ս եմ,- վախեցած ճչաց Ալարկոտիկը:
-Իհարկե էսպես ես, բա էլ ո՞նց ես:
-Բեղեր ինչո՞ւ ես նկարել, ես հո բեղ չունեմ:
-Դե մի օր դուրս կգան, էլի:
-Իսկ քիթս ինչո՞ւ է կարմիր:
-Որ ավելի գեղեցիկ լինի:
-Իսկ մազերս ինչո՞ւ ես ներկել: Իմ մազերը երկնագո՞ւյն են, որ:
-Երկնագույն են,- պատասխանեց Անգետիկը: -Եթե քեզ դուր չեն գալիս, կարող եմ կանաչ դարձնել:
- Չէ՛, դա վատ նկար է,- ասաց Ալարկոտիկը: -Տուր պատռեմ:
-Ինչո՞ւ ոչնչացնել գեղարվեստական ստեղծագործությունը,- պատասխանեց Անգետիկը:
Ալարկոտիկն ուզեց խլել դիմանկարը, և նրանք սկսեցին կռվել: Աղմուկի վրա վազեցին եկան Գիտունիկը, բժիշկ Հաբիկյանը և մնացած մանչուկները:
-Ինչո՞ւ եք կռվում,- հարցրին:
-Ըհը՛,- գոռաց Ալարկոտիկը,- դուք մեր դատը կտրեցեք: Ասացեք, ո՞վ է նկարված այստեղ: Ես չեմ, չէ՞:
-Իհարկե, դու չես,- պատասխանեցին մանչուկները: -Այդտեղ ինչ-որ բանջարանոցի խրտվիլակ է նկարած:
Անգետիկն ասաց.
-Դուք գլխի չընկաք, որովհետև մակագրություն չկա տակը: Հիմա ես կգրեմ և ամեն ինչ հասկանալի կլինի:
Նա մատիտը վերցրեց ու տպագիր տառերով նկարի տակ գրեց. «ԱԼԱՐԿՈՏԻԿ»: Հետո նկարը փակցրեց պատին ու ասաց.
-Թող կախած մնա: Բոլորը կարող են նայել, ոչ ոքի չի արգելվում:
-Միևնույն է,- ասաց Ալարկոտիկը,- երբ դու պառկես քնելու, ես կգամ ու կպատռեմ այդ նկարը:
-Իսկ ես գիշերը չեմ քնի, կհսկեմ,- պատասխանեց Անգետիկը:
Ալարկոտիկը նեղացավ ու տուն գնաց, իսկ Անգետիկը, իսկապես որ, գիշերը չքնեց: Երբ բոլորը քնեցին, նա վերցրեց ներկերն ու սկսեց բոլորին նկարել: Պոնչիկին այնքան հաստ նկարեց, որ նույնիսկ չտեղավորվեց կտավի վրա: Հապճեպիկին նկարեց բարալիկ ոտքերով, իսկ հետևից, չգիտես ինչու, շան պոչ ավելացրեց: Որսորդ Փամփուշտիկին պատկերեց Քոթոթիկի վրա նստած: Բժիշկ Հաբիկյանի քթի փոխարեն ջերմաչափ նկարեց: Չգիտես ինչու, Գիտունիկին նկարեց էշի ականջներով: Մի խոսքով, բոլորին նկարեց ծիծաղելի ու անհեթեթ դիրքերով: Առավոտվա դեմ այդ նկարները նա փակցրեց պատերին ու տակերը մակագրություններ դրեց, այնպես, որ մի ամբողջ ցուցահանդես ստացվեց:
Առաջինը բժիշկ Հաբիկյանն արթնացավ: Նա տեսավ պատերին փակցված նկարներն ու սկսեց ծիծաղել: Նկարները նրան այնքան դուր եկան, որ նույնիսկ սկնոցը քթին դրեց ու սկսեց շատ ուշադիր նայել: Նա մեկ առ մեկ մոտենում էր նկարներին և կուշտ ծիծաղում:
-Կեցցե՛ս, Անգետիկ,- ասում էր բժիշկ Հաբիկյանը; -Կյանքումս այսքան ծիծաղած չկայի:
Վերջապես նա կանգ առավ իր նկարի մոտ ու խստությամբ հարցրեց.
-Իսկ սա ո՞վ է: Մի՞թե ես եմ: Ո՛չ, ես չեմ: Սա շատ վատ նկար է: Ավելի լավ է հանես սա:
-Ինչո՞ւ հանեմ, թող կախած մնա,- պատասխանեց Անգետիկը:
Բժիշկ Հաբիկյանը նեղացավ ու ասաց.
-Անգետիկ, ինչպես երևում է դու հիվանդ ես: Աչքերիդ հետ ինչ-որ բան է պատահել: Ե՞րբ ես տեսել, որ քթիս փոխարեն ջերմաչափ դրված լինի: Չէ՛, ճար չկա, գիշերը լուծողական պիտի տամ քեզ:
Անգետիկը բոլորովին չէր սիրում լուծողական: Նա վախեցավ ու ասաց.
-Չէ՛, չէ՛: Հիմա ես ինքս էլ եմ տեսնում, որ սա վատ նկար է:
Նա պատից պոկեց Հաբիկյանի նկարն ու պատռեց:
Հաբիկյանից հետո արթնացավ որսորդ Փամփուշտիկը: Նկարները նրան էլ դուր եկան: Նայելիս նա քիչ էր մնում պայթեր ծիծաղից: Իսկ հետո տեսավ իր նկարն ու տրամադրությունն իսկույն ընկավ.
-Սա վատ նկար է,- ասաց նա: -Ինձ նման չի: Հանիր այդ նկարը, թե չէ հետս որսի չեմ տանի քեզ:
Անգետիկը ստիպված էր որսորդ Փամփուշտիկի նկարն էլ հանել պատից:
Այդպես էլ մյուսները: Բոլորին դուր էին գալիս ուրիշների նկարները, իսկ իրենցը՝ ոչ:
Ամենից ուշ արթնացավ Ներկամոլիկը, որը, ըստ սովորության, ամենից շատ էր քնում: Երբ նա պատին տեսավ իր նկարը, սոսկալի զայրացավ և ասաց, թե դա նկար չէ, այլ անտաղանդ, հակագեղարվեստական խզբզանք: Հետո նա պատից պոկեց նկարն ու Անգետիկից ետ առավ ներկերն ու վրձինը:
Պատին մնաց միայն Ալարկոտիկի նկարը: Անգետիկը դա պոկեց պատից ու գնաց ընկերոջ մոտ:
-Ալարկոտիկ, ուզո՞ւմ ես նկարդ նվիրեմ քեզ: Դրա համար դու կհաշտվես ինձ հետ,- առաջարկեց Անգետիկը:  
Ալարկոտիկը վերցրեց նկարը, կտոր-կտոր արեց ու ասաց.
-Լա՛վ, հաշտություն: Միայն թե մի անգամ էլ որ նկարես, էլ ոչ մի գնով չեմ հաշտվի:
-Էլ երբեք չեմ նկարի,- պատասխանեց Անգետիկը: -Նկարում ես, նկարում, իսկի շնորհակալություն էլ չեն հայտնում, բոլորը մի գլուխ նախատում են: Էլ չեմ ուզում նկարիչ լինել:

Հաջորդ գլուխները կարդա Այստեղ
Անգետիկի և նրա ընկերների արկածները | Գլուխ երրորդ Անգետիկի և նրա ընկերների արկածները | Գլուխ երրորդ Reviewed by ՏԱՐԸՆԹԵՐՑՈՒՄ on 03:54:00 Rating: 5
Технологии Blogger.